ಪ್ರೀತಿದಿನದ ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಗೆಳೆಯನ ಒಲವ ಓಲೆ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರೀತಿದಿನಕ್ಕೆ ಜೈ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ.......,

ಅದೆಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಬರುವ ಭಾಷೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಮಾಡಿ ಮನಸ್ಸನ್ನ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಪೆನ್ನು ಕಾಗದದಮೇಲಿಟ್ಟರೂ ಅವಳಮೇಲಾಗಲೀ ಅವಳುಕೊಟ್ಟ ಅಗಾಧ ಪ್ರೀತಿಬಗ್ಗಾಗಲೀ ಸಮನಾದ ವಾಕ್ಯವನ್ನ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. 

          

           ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿದೆಯೋ ಅದಕ್ಕಳತೆಯಿಲ್ಲ. ಅಳತೆ ಬೇಕಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಭಾವ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುವಾಗೆಲ್ಲಮನದಾಳದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಅನಂತ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೇಸಮನೆ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದುಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕೂರಲುಹೇಳಿ ಅವಳ ಮಡಿಲತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಯ್ದು ಹಗುರಾಗಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ನಾಳೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮುದ್ದಾದ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿ ಮೂರುವರ್ಷವಾಯ್ತು. ಇಂದು ಅವಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ನನ್ನದೇ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.ಪಾಪ ಅದೆಷ್ಟು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡಳೋ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನೆನಪು ಅದೆಷ್ಟು ನರಳಾಡಿತೊ, ವಿನಾಕಾರಣ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಪುಟ್ಟಕಂದ ತಾಯಿಯಾದ ಅವಳನ್ನ ರಚ್ಚೆಹಿಡಿದುಕಾಡಿ ನಿದ್ದೆಕೆಡಿಸಿತೇನೊ..

           ಅವಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಾಡುವುದು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ನಲುಮೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಪುಟಮೆಲುಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಕರಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತೇವಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತೇನೊ. ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗದ ಅದಮ್ಯ ಒಲವಿನ ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ವಿನೋದವು ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಲಿದು ಮುತ್ತಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ಕೆನ್ನೆಯದಿನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ನವೋದಯದ ರಂಗು ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಮನಸು ಮುಂದಿನ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಚೆಗೆ ಕನಸ ಹೊಸೆದು ಹೊಸಗುರಿಯೊಂದನ್ನ ಹೆಣೆಯುತ್ತಿತ್ತು. 

           ನಿಜಕು ಅವಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಚಂದವಿತ್ತು. ಇರದಿದ್ದರೇನಂತೆ, ಇರಬಹುದಿತ್ತು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಹಾಗೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಮುದ್ದಾಗಿದೆ. ಅವಳಷ್ಟೆ ಚಂದವಿದೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಇಂಥದೇ ಮಿಡಿತಗಳ ಅಪರಿಮಿತ ಹುಯ್ದಾಟವಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಬದುಕು ನಿಜಕು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಖುಷಿಯಲ್ಲಿರಲು ಇಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗಿದೆ.